Scriptieleed en deadlinestress (3)
Om antwoord te geven op de brandende vraag: “en nu? Hoe ver ben je nu? ” hierbij deel drie van de reeks Scriptieleed en deadlinestress.
Het begint zowaar interessant te worden.
Het constructivistische pad van Collaborative Learning leidt mij naar het zogenaamde ‘Cognitive Apprenticeship’. Kortgezegd gaat deze benadering ervan uit dat ‘goed’ onderricht (en denk hier even in termen van een klassieke docent-student situatie) gebaseerd moet zijn op het oplossen van problemen uit de dagelijkse praktijk: “niks kennis aanreiken, zelf ontdekken”. Een mooi aanknopingspunt, want dat is nou eigenlijk precies wat Lave en Wenger in hun artikel over Situated Learning omschrijven: “leren doe je in de dagelijkse praktijk”. En laat daarop dan weer net het hele begrip rond een CoP op gebaseerd zijn.
Vooralsnog lijkt het net zich enigszins te gaan sluiten. Enig nadeel is dat ik me door wat lastige theorie moet heenworstelen en ik de klassieke klas/docent-situatie wat moet ombuigen naar een professionele omgeving. Gelukkig heeft men dat wel vaker gedaan, het is alleen wel lastig om de juiste zinnen bij elkaar te rapen (maar wellicht ben ik ook te secuur in het formuleren daarvan).
Deel 4 over een paar dagen. Tips en suggesties altijd welkom, evenals opbeurende woorden. 
[opbeurmodus]
Jos, ik vind het echt helemaal super wat je aan het doen bent. Ik ben echt benieuwd hoe ver je komt deze weken. Zou 2006 dan toch nog lukken? Ik denk van wel!
[/opbeurmodus]
en nu? Hoe ver ben je nu?
Dank je Bas, voor je opbeurende woorden! 2006 zou toch nog wel moeten lukken
Als je leert in de de dagelijkse praktijk, wat doe je dan thuis? Ga aan het werk!!
Hmm.. Jos.. je moet niet leren in de dagelijkse praktijk.. je moet gewoon letters op papier zetten
Komt wel goed.. maar je moet wel even haast maken.. Heb wel weer zin in een feestje!!